بلندترین ارتفاعی که موجب مرگم می شود افتادن از چشم شماست مرا دریاب ارباب…

«چشم جبهه‌ها»

خاطراتی از سردار سرلشکر پاسدار شهید غلامحسین افشردی (حسن باقری)

مجموعة خاطرات سرداران، ویژه گروه سنی د (دوره راهنمایی)، نوجوانان
نویسند: سمیرا اصلانپور
ویراستار: محمد باقر شمسی پور
ناشر: کنگرة بزرگداشت سرداران شهید سپاه و ۳۶ هزار شهید استان تهران ـ کمیته انتشارات
چاپ اول: بهار ۱۳۷۶
کتاب چشم جبهه‌ها، تدوین خاطراتی در مورد شهید حسن باقری است. این خاطرات از قول افرادی، مانند مادر گرامی شهید باقری، همسر محترم ایشان و برادر بزرگوارشان (سردار محمد باقری)، شهیدانی چون حجت الاسلام والمسلمین شهید فضل الله محلاتی، سردار سرلشکر شهید محمد ابراهیم همت و سردار سرلشکر پاسدار شهید زین الدین، خواهران و برادرانی چون خلیل سبحانی، ماشاء الله اسماعیلی، اسدی، معینیان، غلامپور، سوداگرا، خرمدل، جعفری، کیانی، رشید، بلالی،‌ همدانی، قربانی، رحیمی، پالاش، رضایی مقدم و کمالی نقل شده است.
در این کتاب، تلاش و سعی شده است به ترتیب، خاطراتی از دوره‌های مختلف حیات ایشان نوشته شود که عبارت‌اند از: دوران پیش از انقلاب، روزهای پیروزی انقلاب، دوران پس از انقلاب تا ‎آغاز جنگ، زندگی خانوادگی و شخصیتی ایشان، خاطراتی از دوران جنگ، بازگو کردن نقش یک فرمانده و تأثیر حضور وی در عملیات‌ مختلف، مانند عملیات ثامن الائمه، طریق القدس، فتح المبین، بیت المقدس، رمضان و عملیات در منطقة چزابه و در پایان نیز خاطراتی از ساعت پیش از به شهادت رسیدن ایشان نقل شده است.
طول قدم‌ها:
«به یاد دارم که در عملیات رمضان، حتی فرماندهان گروهآنها و دسته‌ها را هم برای جلسه آورد، در صحبت‌هایش با آنها چنان دقیق بود و چنان با جزئیات کار داشت که حتی قدم‌های افراد شناسایی را اندازه می‌گرفت، کسی را که قرار بود برای شناسایی فرستاده شود، می‌خواست و می‌گفت که قدم بزند، آن وقت می‌گفت فاصله‌ای را که راه رفته است، اندازه بگیرند تا طول قدم‌هایش معلوم شود، این قدر در شناسایی دقیق بود که می‌دانست با کمی این طرف و آن طرف شدن ممکن است اشتباه بزرگی روی دهد، در حالی که فرماندهی سطح بالا بود و طبیعتاً، نباید به این جزئیات وارد می‌شد».

مسافر (قصة فرماندهان / ۱۰)

براساس زندگی شهید غلامحسین افشردی (حسن باقری)
نوشته: داود بختیاری دانشور
ناشر: شرکت انتشارات سوره مهد و بنیاد شهید انقلاب اسلامی، نشر شاهد
چاپ دوم: ۱۳۸۳
مسافر کتابی با نثر بسیار ساده و به صورت داستان است که در آن، نویسنده، زندگی شهید باقری را از آغاز با زبان خود، با توصیف حالات و رفتار و با نحوه تولد وی آغاز کرده و به صورت داستان، سرگذشت زندگی این شهید بزرگوار را بیان می‌کند. و در واقع، وقایع مهم زندگی ایشان به قلم نویسنده به صورت داستان و نه به صورت نقل خاطره نوشته و در پایان نیز نحوة شهادت ایشان به همان نحو بازگو شده است.
«… مرد، چمباته زده جلوی در مسجد نشسته است و غرق در فکر، ریشش را می‌خاراند، با دیدن بچه‌ها که دوره‌اش کرده‌اند، هول کرده از جا کنده می‌شود. چهره‌اش خسته و درمانده است، لبش ریز ریز می‌لرزد. ـ من … یک امشب را این جا می‌مانم … صبح، بعد از نماز می‌روم. غلامحسین یک قدم جلو می‌رود و به صورت مرد زل می‌زند. ـ غریبی؟ ـ آره … مسافرم ـ ساک و وسایلم را گم کرده‌ام.
دل آسمان منفجر می‌شود و رعدی آن را به دو نیم می‌کند. چند تا از بچه‌ها می‌دوند داخل مسجد، مرد سر جایش پا به پا می‌شود. غلامحسین دست روی شانة مرد می‌گذارد. ـ می‌رویم خانة ما … گرم‌تر از این جاست.
مرد لب باز می‌کند که چیزی بگوید. غلامحسین مچ دست استخوانی مرد را می‌گیرد و دنبال خود می‌کشد، مرد مسافر جلوی در ایستاده است. پدر و مادر غلامحسین از تو اتاق به مرد که یکی از پیراهن‌های غلامحسین را به تن دارد، نگاه می‌کند. ـ باید بروم … از شام و جای گرم ممنون … ان شاء الله، بتوانم جبران کنم، خداحافظ. مادر، نگاهی به غلامحسین و به مرد می‌اندازد. مرد تو کوچه به راه می‌افتد. غلامحسین خود را به مادرش نزدیک می‌کند، دستش را می‌گیرد و پیشانی‌اش را می‌بوسد. بعد زیر لب می‌گوید: ـ خدا از ما قبول کند!»

 

«چشم بیدار حماسه»

خاطراتی از سرلشکر پاسدار، شهید حسن باقری (افشردی)
باز نویس متن: محمد خسروی راد
ناشر: معاونت امور مطبوعاتی و تبلیغاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با همکاری کمیتة انتشارات کنگرة بزرگداشت سرداران شهید استان تهران
چاپ اول: ۱۳۷۶
مجموعة خاطرات سرداران شهید (۵) ـ ویژة بزرگسالان 
کتاب چشم بیدار حماسه، به صورت خاطرات اطرافیان سردار سرلشکر شهید حسن باقری، در قالب مصاحبه نوشته و تدوین شده است. در آغاز کتاب، به صورت کلی از زندگی نامة شهید از زمان تولد و شرح مختصری از دورآنهای مختلف زندگی ایشان از کودکی و نوجوانی، دانشگاه، خدمت سربازی، دوره سربازی، روزنامة جمهوری اسلامی و جنگ تحمیلی به صورت خلاصه وار، به رشتة تحریر درآمده و سپس، تا پایان کتاب، مصاحبه‌های جمع آوری شده از افراد مختلف به صورت خاطره نوشته و عکس‌هایی از حضور ایشان با نام لحظه‌های ناب به تصویر کشیده شده است.
بالاتر از سیاهی …
«در رمز عملیات بیت المقدس، در عرض یک هفته، پنج بار، محل استقرار تیپ ولی عصر (عج) را عوض کردند، خسته شده بودیم لب به اعتراض گشودیم و رفتیم سراغ حسن باقری.
گفتیم: امکانات نداریم، دیگر به هیچ وجه از محل فعلی تکان نمی‌خوریم! هر چه می‌خواهد بشود، مگر بالاتر از سیاهی هم رنگی است؟!
گفت: بله، هست! بالاتر از سیاهی، سرخی خون شهید است که روی زمین ریخته می‌شود!
انگار آب سردی روی بدنم ریخته باشند، بدنم شروع کرد به لرزیدن، سعی کردم چیزی دیگر بگویم، گفتم: امکانات نیست! ما قوة‌ محرکه می‌خواهیم!
او با همان لحن، گفت: قوه محرکه شما خون شهید است. بعد هم کمی امیدواری داد و از موفقیت در جنگ حرف زد. از آن لحظه، هر وقت یاد حرف‌های حسن باقری می‌‌افتم، بدنم سرد می‌شود. انگار مثل آن لحظه، آب سرد روی تنم ریخته‌اند!»

 

«هفت بند التهاب»

منظومه‌ای در رثای سردار سرلشکر شهید غلامحسین افشردی (حسن باقری)
سراینده: عباس مشفق کاشانی
ویراستار: محمد باقر شمسی پور
ناشر: کنگرة بزرگداشت سرداران شهید سپاه و ۳۶ هزار شهید استان تهران ـ کمیته انتشارات
چاپ اول: ۱۳۷۶
چاپ دوم: هفته دفاع مقدس / ۱۳۷۶
این کتاب، کتاب شعر و مجموعه‌ای منظوم است که به دو قسمت تقسیم شده است، قسمت اول نظری گذرا و منظوم دارد بر توحید و هبوط آدم و شرح حال پیامبران الهی و پیکار نور و ظلمت تا طلوع انقلاب شکوهمند اسلامی ایران به رهبری بزرگمرد تاریخ امام خمینی (قدس سره) و قسمت دوم به ۸ سال دفاع مقدس و زندگانی سردار سرلشکر پاسدار شهید باقری پرداخته است. در کل مجموعه سعی شده سخن را به سادگی به کار گیرد تا برای خواننده، درک مفاهیم هر دو قسمت آسان باشد و از آوردن ابیاتی پیچیده و سرشار از استعاره و واژه‌های مهجور پرهیز شده است. و در پایان کتاب زندگی نامة سردار به صورت مختصر از تولد تا شهادت نوشته شده است.
با فروغ باقری، جان حسن
لاله پرور گشت بستان حسن
دید در آیینة حق الیقین
فتح را در جبهة فتح المبین
با سلاح عشق دشمن را شکست
راه را بر لشکر بیداد بست
از طریق القدس چون آگاه گشت
با سپاه مردمی همراه گشت
همچو توفانی که در آوردگاه
افکند کوه سپاهی را چو کاه
بر سر دشمن چو می‌آمد فرود رعد آسا، پای تا سر، شعله بود.

 

یادگاران؛ کتاب باقری

نویسنده: فرزانه مردی‌ ـ تهران:‌روایت فتح
ویراستار مجموعه: کورش علیانی
نوبت چاپ اول: ۱۳۸۱
کتاب یادگاران، مجموعه‌ای از صد خاطره است، که در آن به ترتیب، مطالبی از دوران کودکی تا نوجوانی، جوانی و دانشجویی، دوران پیش از جنگ، سربازی، جنگ تحمیلی و نقش فرماندهی در جبهه و شهادت شهید باقری تدوین و تلاش شده تا خاطرات بسیار ساده نوشته شود. بنابراین، از ذکر نام افراد و توضیحات اضافه پرهیز و تنها مطالب مهم و ضروری هر خاطره نوشته شده است.
«ساعت دو، سه نصف شب بود. کالک را گذاشت و گفت: تا صبح آماده‌اش کنید. کمی مکث کرد و پرسید: چیزی برای خوردن دارید؟ گوشة‌ سنگر کمی نان خشک بود. همآنها را آب زد و خورد … سوار بلیزر بودیم، می‌رفتیم خط. عراقی‌ها همه جا را می‌کوبیدند. صدا اذان را که شنید گفت: نگه دار نماز بخوانیم. گفتیم: توپ و خمپاره میاد، خطر داره، گفت: کسی که جبهه میاد، نماز اول وقت را نباید ترک کند … تا رکعت دوم با جماعت بود. نماز تمام شد، اما حسن هنوز وسط قنوت نماز بود.»

 

«سقای بسیج»
یادنامة پاسدار شهید، سردار سرلشکر حسن باقری (غلامحسین افشردی)
جمع آوری مطالب: معاونت اطلاعات و عملیات ستاد کل نیروهای مسلح
دفتر مطالعات و تحقیقات جنگ
بازنویسی مطلب: حسن بن عامری
ناشر: بنیاد حفظ آثار و ارزش‌های دفاع مقدس، مدیریت ادبیات و انتشارات
چاپ اول ۱۱/۱۱/۱۳۷۴، به مناسبت سالگرد شهادت شهید حسن باقری.
در صفحة آغازین کتاب به مدیریت ادبیات و انتشارات بنیاد حفظ آثار، مطلبی با نام حرف دل نوشته شده است. بعد از آن، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح سر لشکر بسیجی، دکتر سید حسن فیروز ‌آبادی مطلبی را در مورد شهدا و شهید باقری بیان کرده، که از بیانات مقام معظم رهبری و امام راحل (قدس) استفاده کرده‌اند.
در ادامه، نویسنده خاطرات شهید را به صورت موضوعی و از زبان همرزمان، سرداران و همسر ایشان گردآوری کرده و به رشته تحریر درآورده است. در بیشتر خاطرات، نخست، توضیحی در مورد ویژگی اخلاقی شهید داده و سپس، خاطره، را از زبان همرزمانش، مانند سردار رشید، محمد باقری، محمد درودیان، عزیز جعفری و … بیان کرده است.
«و خدایی که همین نزدیکی است:»
آن بزرگوار به امدادهای غیبی، اراده و قدرت الهی اعتقاد و توکل کامل داشت و در هر مناسبتی، با نشان دادن اعتقادات و التزامش، دیگران را هم به توجه به آنها توصیه می‌کرد. همین اعتقاد و توکل را می‌توان پایة محکمی برای شجاعت‌ها و جسارت‌های آن شهید عزیز دانست، زیرا، او خوب می‌دانست که آنچه بر ذهن خالی از حب دنیا خطور کند، الهامی از عالم ملکوت است. سرتیپ پاسدار شهید می‌گوید: «در عملیات ثامن الائمه، طرحی برای آتش زدن نفت روی رودخانة کارون آماده شده بود تا در وقت ضروری اقدام شود. حادثه‌ای باعث شد که قبل از زمان مقرر نفت شعله ور شود و دود ناشی از آتش، بخش وسیعی از قرار گاه و محور‌های عملیاتی را بپوشاند، تا جایی که قرار گاه ارتش غیر قابل استفاده شده بود و برادران ارتشی مجبور شدند آن جا را ترک کنند و بروند به سنگر کوچک حسن که کمی جلوتر بود.
عملیات در خطر بود و شهید باقری رفت و با اطمینان و آرامش خاطر عملیات را ادامه داد، در همان وقت، در حالی که دود تا چند متری سنگر حسن آمده بود، باد شدیدی آمد و تمام دود را به آسمان برد و هوا کاملاً صاف و پاک شد. حسن به یکی از برادرانش گفت: بیا بیرون و ببین و عبرت بگیر، تا بعد کسی نگوید خدا کمک نکرد، این معجزه است.»
در پایان کتاب، بخشی از وصیت نامة شهید با نام وصیت من آمده و چند صفحه‌ای هم به عکس‌هایی اختصاص داده شده است که یادآور دوره‌های مختلف زندگی شهید از بچگی تا جوانی و دانشگاه و سربازی و دوران حضورشان در جبهه است.

دانلود

به مناسبت پاسداشت چهلمین روز زندگی شهید حسن طهرانی مقدم در بهشت

 پیام حضرت آقا به مناسبت شهادت شهید

بسم الله الرحمن الرحیم
انا لله و انا الیه راجعون
حادثه‌ی خونین در یکی از مراکز پشتیبانی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که به شهادت جمعی از عناصر ممتاز آن سازمان و در پیشاپیش آنان سردار عالی‌قدر، دانشمند برجسته و پارسای بی‌ادعا، سردار حسن مقدم انجامید، واقعیتی تلخ و اندوهبار بود.
آن جان‌برکفان نستوه با سینه‌ی گشاده و عزم راسخ همواره به پیشباز خطر شتافته و در دوران دفاع مقدس و پس از آن، هرگز احساس خستگی به خود راه ندادند. شهادت، بی‌شک برترین آرزوی آنان بود. لیکن فقدان مردان بزرگ در هر کشور و جامعه‌ئی برای آن مردم و آن کشور خسارت و تأسف‌بار است. ما همه در غم این عزیزان با خانواده‌های گرامی آنان شریک و همدردیم. خدا را شکر که محصول تلاشهای آنان هم‌اکنون در اختیار مردان جهاد است و تربیت شدگان آن مجموعه، از کفایت لازم برای ادامه‌ی آن خط نورانی برخوردارند.
عزیزان من؛ امیدوار به تفضل بی‌انقطاع حضرت حق، و با استمداد از ارواح شهیدانتان، تلاش و همت را دو چندان کنید تا همه بیش از پیش بدانند که شهادت برای ما توفیق الهی و مایه‌ی برکت و عروج برتر است.
تسلیت صمیمانه‌ی خود را به بازماندگان و دوستان و همکاران این شهدا تقدیم میدارم.
سیدعلی خامنه‌ای
۲۵/آبان/۱۳۹۰

برای دانلود در سایز اصلی کلیک کنید

آنچه بعد از عاشورا گذشت بر سر آل الله

اوج مصیبت و روضه مصائبی است که بعد از شهادت حضرت اباعبدالله بر سر خاندان رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم آورده شد، مصیبتی که قرنهاست شنیدنش اشک را بر گونه هر انسانی که آن را بشنود جاری می کند، دردناکترین قسمت این مصیبت این است که همان هایی که این مصائب را بر سر آل الله می آوردند، هنگام جنایت به حال اهلبیت رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم گریه نیز می کردند.

وقتی امام حسین علیه السلام به شهادت رسید، دشمنان بی رحم که به خاطر دنیا به جنگ حسین علیه السلام آمده بودند، آنچه بدست آوردند، غارت کردند، حتی لباس آن حضرت را به یغما برده و پیکر غرقه به خون آن بزرگوار را برهنه، روی خاک گرم کربلا گذاشتند.
بحر بن کعب، لباس قسمت پائین آن حضرت را ربود و برد. اخنس بن مرثد، عمامه آن حضرت را برد. اسود بن خالد، نعلین آن بزرگوار را ربود و برد. بجدل بن سلیم، انگشت آن حضرت را به خاطر ربودن انگشترش، برید. عمر سعد، زره آن مظلوم را برد. جمیع بن خلق، شمشیرش را ربود. سپس گروه گروه، به خیمه ها حمله کردند و وحشیانه به غارت پرداختند، آنچه بود ربودند، تا آنجا که نوشته اند: حتی جعلوا ینتزعون ملحفه المرئه علی ظهرها.
دختران و بانوان خاندان رسالت علیه السلام از خانه ها بیرون ریختند، ودستجمعی برای کشتگانشان، نوحه سرایی می کردند و می گریستند.

نقل شده: پیراهن آن حضرت را ربودند شمردند بیش از صد و ده مورد از آن بر اثر ضربه نیر و نیزه و شمشیر، پاره و سوراخ شده بود. نیز نقل شده: هنگامی که دشمن برای غارت خیام هجوم آورد، عاتکه دختر حضرت مسلم علیه السلام که هفت سال داشت، زیر دست و پای آن ها قرار گرفته و به شهادت رسید.
یکی از دختران امام حسین علیه السلام در مورد این مصائب فرمود: من در کربلا خردسال بودم و در پایم خلخال طلا بود، با بانوان حرم در خیمه بودیم، (ناگهان جمعی برای غارت خیمه ها به خیمه آمدند) مردی بر من هجوم کرد و کوشش می کرد که تا خلخال پای مرا در آورد و به یغما ببرد، در این حال گریه می کرد.
به او گفتم: چرا گریه می کنی ای دشمن خدا؟
گفت: چگونه گریه نکنم با اینکه زیور دختر رسول خدا صلی الله علیه و اله و سلم را غارت می کنم؟
گفتم: بنابراین مرا رها کن و زیور مرا بیرون نیاور.
گفت: «می ترسم اگر من این کار را نکنم، غیر از من فردی بیاید و این زیور را برای خود برباید»
مادرم افزود: آنچه در خیمه ها بود همه را غارت کردند، حتی چادرها را که بانوان به کمرشان بسته بودند، می کشیدند و می بردند.

زینب علیها السلام گفت: کنار خیمه ایستاده بودم. ناگاه مردی کبود چشم به سوی خیمه آمد (و آن خولی بود) و آنچه در خیمه یافت، ربود، امام سجاد علیه السلام روی فرش پوستی خوابیده بود، آن نامرد آن پوست را آنچنان کشید که امام سجاد روی خاک زمین افتاد، سپس او به من متوجه شد و مقنعه ام را کشید و گوشواره ام را از گوشم بیرون آورد که که گوشم پاره شد، در عین حال گریه می کرد، گفتم: تو غارت می کنی در عین حال گریه می کنی؟ گفت: برای مصائبی که بر شما اهلبیت پیامبر صلی الله علیه و اله و سلم وارد شده، گریه می کنم.
گفتم: خداوند دستها و پاهایت را قطع کند و در آتش دنیا قبل از آخرت بسوزاند.
هنگامی که مختار روی کار آمد و به دستور او خولی را دستگیر کرده و نزدش آوردند، مختار به او گفت: تو در کربلا چه کردی؟
جواب داد: به خیمه علی بن الحسین (امام سجاد علیه السلام ) رفتم، روسری و گوشواره زینب علیها السلام را کشیدم و ربودم،

مختار گریه کرد و گفت: در این هنگام زینب علیها السلام چه گفت: خولی جواب داد: گفت خدا دستها و پاهایت را قطع کند و تو را در آتش دنیا قبل از آخرت بسوزاند، مختار گفت سوگند به خدا، خواسته او را برمی آورم، آنگاه دستور داد دستها و پاهای خولی را بریدند و او را آتش زدند.

علامه مجلسی می گوید: در بعضی از کتب دیدم، فاطمه صغری دختر امام حسین علیه السلام گفت: کنار در خیمه ایستاده بودم و بدن های پاره پاره پدر و اصحاب شهید را روی خاک می نگریستم که سواران بر آن پیکرها می تاختند، در این فکر بودم که چه بر سر ما خواهد آمد، آیا ما را می کشند یا اسیر می کنند؟ ناگاه سواری از دشمن را دیدم به سوی بانوان آمد. باگره نیزه آنها را می زد و چادر و روسری آنها را می کشید و غارت می کرد، و آنها فریاد می زدند:
واجداه، وا ابتاه، وا علیاه، وا حسیناه، وا حسناه و …
بسیار پریشان بودم و بدنم می لرزید، به عمه ام ام کلثوم پناه بردم، در این هنگام دیدم ظالمی به سوی من می آید، فرار کردم و گمان می کردم که از دست او نجات می یابم، ولی دیدم پشت سرم می آید، تا به من رسید با کعب نیزه بر بین شانه ام زد، به صورت بر زمین افتادم، گوشواره ام را کشید و گوشم را درید، گوشواره و مقنعه ام را ربود، خون از ناحیه گوش بر صورت و سرم جاری شد، و بیهوش شدم، وقتی به هوش آمدم دیدم عمه ام نزد من است و گریه می کند و می فرماید: «برخیز به خیمه برویم، ببینیم بر بانوان حرم و برادر بیمارت چه گذشت برخاستم و گفتم: یا عمتاه! هل من خرقه استربها راسی عن اعین النظار.
زینب صلی الله علیه و اله و سلم فرمود: یا بنتاه! عمتک مثلک.
به خیمه بازگشتیم دیدیم آنچه در خیمه بود غارت کرده اند، و برادرم امام سجاد علیه السلام به صورت بر زمین افتاده است، و از شدت گرسنگی و تشنگی و دردها قدرت نشستن ندارد، ما برای او گریه کردیم و او برای ما».

عمر سعد کنار خیمه ها آمد و فریاد کشید: «ای اهلبیت حسین علیه السلام از خیمه ها بیرون آئید».  آنها به فریاد او اعتناء نکردند. عمر سعد بار دیگر فریاد کشید از خیمه ها بیرون بیائید.
زینب سلام الله علیها فرمود: ای عمر! دست از ما بردار.
عمر سعد گفت: ای دختر علی علیه السلام بیرون بیائید تا شما را اسیر نمائیم.
زینب سلام الله علیها فرمود: از خدا بترس، آنقدر به ما ستم نکن.
عمر سعد گفت: چاره ای جز اسیر شدن ندارید.
زینب سلام الله علیها فرمود: ما به اختیار خود بیرون نمی آئیم.
عمر سعد در آن وقت دستور داد آتش آورده و خیمه ها را آتش زدند، آنگاه بانوان حرم و کودکان با پای برهنه از خیمه های بیرون آمدند، و به سوی بیابان روی خارهای مغیلان می گریختند، در حالیکه دامن دخترکی آتش گرفته بود.
حمید بن مسلم (یکی از سربازان دشمن ) می گوید: به سوی آن دخترک رفتم تا آتش دامنش را خاموش کنم، او خیال کرد قصد آزار او را دارم، پا به فرار گذاشت وقتی که به او رسیدم: گفت: ای مرد، راه نجف کدام است؟
گفتم: نجف را برای چه می خواهی؟
گفت: من یتیم و غریبم، می خواهم به قبر جدم علی مرتضی علیه السلام پناه ببرم.

در بعضی از مقاتل آمده: هنگامی که خیام را آتش زدند، زینب علیها الله سلام نزد امام سجاد علیه السلام آمد و عرض کرد: ای یادگار گذشتگان و پناه باقیماندگان، خیمه ها را آتش زدند، ما چه کنیم؟
امام فرمود: علیکن بالفرار
همه بانوان و کودکان در حالیکه گریان بودند و فریاد می زدند، فرار کردند و سر به بیابان ها نهادند، ولی زینب سلام الله علیها باقی ماند و کنار بستر امام سجاد علیه السلام به آن حضرت می نگریست، و امام بر اثر شدت بیماری قادر به فرار نبود.
یکی از سربازان دشمن می گوید: بانوی بلند قامتی را کنار خیمه ای دیدم، در حالی که آتش در اطراف آن خیمه شعله می کشید، آن بانو گاهی به طرف راست و چپ و گاهی به آسمان نگاه می کرد و دستهایش را بر اثر شدت ناراحتی به هم می زد، و گاهی وارد آن خیمه می شد، و بیرون می آمد، با سرعت نزد او رفتم و گفتم: ای بانو مگر شعله آتش را نمی بینی چرا مانند سایر بانوان فرار نمی کنی؟
گریه کرد و فرمود:
یا شیخ ان لنا علیلا فی الخیمه و هو لا یتمکن من الجلوس و النهوض فکیف افارقه …
اینان که طبل خاتم جنگ می زنند

دیگر چرا به خیمه ما سنگ می زنند

غارتگران درون خیامند و کودکان

از ترسشان بدامن من چنگ می زنند

بر چهره های خسته و مات پریده رنگ

با سیلی خشونتشان رنگ می زنند

__________________

پ ن: متن بالا گوشه ای است از آنچه بعد از ظهر آن روز اتفاق افتاده.

پوستر تمام وکتور و با ایلوستریتور انجام شده است

نسخه ی پوستری نیز در سایت قرار گرفته است

التماس دعا

خون خدا - والپیپر

خون خدا - پوستر

برای روز عاشورا هم طرحی مثل مجموعه طرح های محرم آماده کرده بودم در آن سبک و سیاق  تعزیه و… ولی نتونستم با خودم کنار بیام که بزارم رو سایت به دلایل زیادی

به همین طرح برای روز عاشورا اکتفا میکنم

ای اهل عالم حسین را با لب عطشان کشتند

شهادت حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام (به روایت ناحیه مقدسه)

شب عاشورا از شبهایی است که باید در آن خون گریست، شبی که در آن تا صبح حسین علیه السلام واصحابش در حال مناجات و دعا بودند، شبی که در آن دوستان و خویشان آخرین نظرها را به صورت یکدیگر می افکندند، شبی که در آن شیرمردان بی بدیل تاریخ با جملات تاریخی شان قلب زینب سلام الله علیها را شاد کردند. اما چه می توان گفت که ندای همه اهل حرم امشب این بود، مکن ای صبح طلوع…

چرا که با طلوع آفتاب روز دهم اتفاقی بس بزرگ رخ خواهد داد، که تنها با زبان حضرت صاحب الزمان توان بازگویی آن وجود دارد. بخشهایی از زیارت ناحیه مقدسه که به مصائب روز عاشورا اشاره دارد در ادامه می آید.

أَلسَّلامُ عَلَى الْمُرَمَّلِ بِالدِّمآءِ،  سلام بر آن آغشته به خون،

أَلسَّلامُ عَلَى الْمَهْتُوکِ الْخِبآءِ،  سلام بر آنکه (حُرمَتِ) خیمه گاهش دریده شد،

أَلسَّلامُ عَلى خامِسِ أَصْحابِ الْکِسْآءِ،  سلام بر پنجمینِ اصحابِ کساء،

أَلسَّلامُ عَلى غَریبِ الْغُرَبآءِ،  سلام بر غریبِ غریبان،

أَلسَّلامُ عَلى شَهیدِ الشُّهَدآءِ،   سلام بر شهیدِ شهیدان،

أَلسَّلامُ عَلى قَتیلِ الاَْدْعِیآءِ،   سلام بر مقتولِ دشمنان،

أَلسَّلامُ عَلى ساکِنِ کَرْبَلآءَ،  سلام بر ساکنِ کربلاء،

أَلسَّلامُ عَلى مَنْ بَکَتْهُ مَلائِکَةُ السَّمآءِ،  سلام بر آن کسى که فرشتگانِ آسمان بر او گریستند،

أَلسَّلامُ عَلى مَنْ ذُرِّیَّتُهُ الاَْزْکِیآءُ،  سلام بر آن کسى که خاندانش پاک و مطهّرند،

أَلسَّلامُ عَلى یَعْسُوبِ الدّینِ،  سلام بر پیشواى دین،

أَلسَّلامُ عَلى مَنازِلِ الْبَراهینِ،  سلام بر آن جایگاههاى براهین و حُجَجِ الهى،

أَلسَّلامُ عَلَى الاَْئِمَّةِ السّاداتِ،   درود بر آن پیشوایانِ سَروَر،

أَلسَّلامُ عَلَى الْجُیُوبِ الْمُضَرَّجاتِ،  سلام بر آن گریبان هاى چـاک شده،

أَلسَّلامُ عَلَى الشِّفاهِ الذّابِلاتِ،  سلام بر آن لب هاى خشکیده،

أَلسَّلامُ عَلَى النُّفُوسِ الْمُصْطَلَماتِ،  سـلام بر آن جان هاى مُستأصل و ناچار،

أَلسَّلامُ عَلَى الاَْرْواحِ الْمُخْتَلَساتِ،  سـلام بر آن ارواحِ (از کالبد) خارج شده،

أَلسَّلامُ عَلَى الاَْجْسادِ الْعارِیاتِ،   سلام بر آن جسـدهاى عـریان و برهـنه،

أَلسَّلامُ عَلَى الْجُسُومِ الشّاحِباتِ،  سـلام بر آن بدن هاى لاغر و نحیف،

أَلسَّلامُ عَلَى الدِّمآءِ السّآئِلاتِ،  سلام بر آن خون هاى جارى،

أَلسَّلامُ عَلَى الاَْعْضآءِ الْمُقَطَّعاتِ،  سلام بر آن اعضاىِ قطعه قطعه شده،

أَلسَّلامُ عَلَى الرُّؤُوسِ الْمُشالاتِ،  سلام بر آن سرهاىِ بالا رفته (بر نیزه ها)،

أَلسَّلامُ عَلَى النِّسْوَةِ الْبارِزاتِ،   سلام برآن بانوانِ بیرون آمده (از خیمه ها)،

أَلسَّلامُ عَلى حُجَّةِ رَبِّ الْعالَمینَ…. سلام بر حجّتِ پروردگارِجهانیان،….

…وَ دَعَوْتَ إِلَى اللهِ بِالْحِکْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ،  … ، وباحکمت وپندواندرزِ نیکو (مردم را) بسوىِ خدا فراخواندى

وَ أَمَرْتَ بِإِقامَةِ الْحُدُودِ،  وبه برپادارىِ حدودِ الهى،

وَ الطّاعَةِ لِلْمَعْبُودِ،  و طاعتِ معبود امر نمودى،

وَ نَهَیْتَ عَنِ الْخَبآئِثِ وَ الطُّـغْیانِ،  و از پلیدى ها و سرکشى نهى فرمودى،

وَ واجَهُـوک َ بِالظُّـلْمِ وَ الْعُـدْوانِ،  ولى آنهابه ستم ودشمنى رویاروىِ تو قرار گرفتند،

فَجاهَدْتَهُمْ بَعْدَ الاْیعازِ لَهُمْ الاْیعادِ إِلَیْهِمْ : خل،  پس تو نیزباآنان به جهاد برخاستى پس ازآنکه(حقّ را)به آنان گوشزد نمودى آنها رابه عـذابِ الهى تهدید نمودى،

وَ تَأْکیدِ الْحُجَّةِ عَلَیْهِمْ،    و حجّت را بر آنها مؤکّد فرمودى،

فَنَکَثُوا ذِمامَک َ وَ بَیْعَتَک َ،   ولى عهد و پیمان وبیعت تو را شکستند،

وَ أَسْخَطُوا رَبَّک وَ جَدَّ ک َ،  و پروردگار تو و جدّت را به خشم آوردند ،

وَ بَدَؤُوک َ بِالْحَرْبِ،  و با تو ستیز آغازیدند

فَثَبَتَّ لِلطَّعْنِ وَالضَّرْبِ،   پس تو به جهت زد و خورد و پیکار استوار شدى،

وَ طَحَنْتَ جُنُودَ الْفُـجّارِ،  ولشکریان فاجر راخورد و آسیا نمودى،

وَاقْتَحَمْتَ قَسْطَلَ الْغُبارِ،  ودرگَرد وغُبار ِنبرد فرو رفتى،

مُجالِداً بِذِى الْفَقارِ،  وچنان با ذوالفقار جنگیدى ،

کَأَنَّک َ عَلِىٌّ الْمُخْتارُ،  که گویا علىّ مرتضى هستى

فَلَمّا رَأَوْک َ ثابِتَ الْجاشِ،  پس چون تورابا قلبى مطمئن، ،

غَیْرَ خآئِف وَ لا خاش،  بدون ترس وهراس یافتند،

نَصَبُوا لَک َ غَوآئِلَ مَکْرِهِمْ،  شرورِمکروحیله شان رابرتوبرافراشتند

وَ قاتَلُوکَ بِکَیْدِهِمْ وَ شَرِّهِمْ،  وازدرِ نیـرنگ و فساد با تو قتال نمودند

وَ أَمَرَ اللَّعینُ جُنُودَهُ، وآن ملعون لشکریانش رافرمان داد، ،

فَمَنَعُوک َ الْمآءَ وَ وُرُودَهُ،  تا تو را ازآب و استفاده آن منع نمودند،

وَ ناجَزُوک َ الْقِتالَ،  و با تو قتال نمودند، 

وَ عاجَلُوک َ النِّزالَ،  و به جنگ ومبارزه با تو شتافتند، 

وَ رَشَقُوک َ بِالسِّهامِ وَ النِّبالِ،  وتیرها و خدنگ ها به سوى تو پرتاب نمودند، 

وَ بَسَطُوا إِلَیْک َ أَکُفَّ الاِصْطِلامِ،  وبراى استیصال وناچار نمودن تو دست دراز کردند

وَ لَمْ یَرْعَوْا لَک َ ذِماماً،  و حُرمتى براى تومراعات نکردند، 

وَ لاراقَبُوا فیک َ أَثاماً،  وازهیچ گناهى درمورد تو خوددارى ننمودند، 

فی قَتْلِهِمْ أَوْلِیآءَک َ،  چه درکشتن آن ها دوستانت را، 

وَ نَهْبِهِمْ رِحالَک َ،  و چه درغارت اثاثیه خیمه هایت، 

وَ أَنْتَ مُقَدَّمٌ فِى الْهَبَواتِ،  (بارى)تو در گَرد وغُبارهاى جنگ پیش تاختى، 

وَ مُحْتَمِلٌ لِلاَْذِیّاتِ،  و آزار و اذیّت هاى فراوانى تحمّل نمودى،

قَدْ عَجِبَتْ مِنْ صَبْرِک َ مَلآئِکَةُ السَّماواتِ،  آن چنان که فرشتگانِ آسمان ها ازصبر و شکیبائى توبه شگفت آمدند،

فَأَحْدَقُوا بِک َ مِنْ کُلّ ِالْجِهاتِ،  پس دشمنان از همه طرف به تو هجوم آوردند، 

وَ أَثْخَنُوک َ بِالْجِراحِ،  و تورا به سبب زخم ها و جراحتها ناتوان نمودند، 

وَ حالُوا بَیْنَک َ وَ بَیْنَ الرَّواحِ،  و راه خلاص ورفتن برتو بستند، 

وَ لَمْ یَبْقَ لَک َ ناصِرٌ،  تا آن که هیچ یاورى برایت نماند، 

وَ أَنْتَ مُحْتَسِبٌ صابِرٌ،  ولى توحسابگر(عمل خویش براى خدا) و صبوربودى، 

تَذُبُّ عَنْ نِسْوَتِک وَ أَوْلادِک َ،  اززنان و فرزندانت دفاع و حمایت می نمودى،

حَتّى نَکَسُوکَ عَنْ جَوادِک َ،  تا آن که تو را از اسبِ سوارى ات سرنگون نمودند، 

فَهَوَیْتَ إِلَى الاَْرْضِ جَریحاً،  پس بابدن مجروح برزمین سقوط کردى، 

تَطَؤُک َ الْخُیُولُ بِحَوافِرِها،  درحالی که اسب ها تو را با سُم هاى خویش کوبیدند، 

وَ تَعْلُوکَ الطُّغاةُ بِبَواتِرِها،  وسرکشان با شمشیرهاى تیزِشان برفرازت شدند، 

قَدْ رَشَحَ لِلْمَوْتِ جَبینُک َ،  پیشانىِ تو به عرقِ مرگ مرطوب شد،

وَ اخْتَلَفَتْ بِالاِنْقِباضِ وَ الاِنْبِساطِ شِمالُک َ وَ یَمینُک َ،  و دستانِ چپ و راستت به باز و بسته شدن در حرکت بود،

تُدیرُ طَرْفاً خَفِیّاً إِلى رَحْلِک َ وَ بَیْتِک َ،   پس گوشـه نظرى به جانب خِیام و حَرَمَت گرداندى،

وَ قَدْ شُغِلْتَ بِنَفْسِک َ عَنْ وُلْدِک َ وَ أَهالیک َ،  در حالی که از زنان و فرزندانت (روگردانده) به خویش مشـغول بودى،

وَ أَسْرَعَ فَرَسُک َ شارِداً،   اسبِ سوارى ات با حال نفرت شتافت،

إِلى خِیامِک َ قاصِداً،  به جانبِ خیمه ها رو نمود،

مُحَمْحِماً باکِیاً،   شیـهه کشان و گریـان،

فَلَمّا رَأَیْنَ النِّـسآءُ جَوادَک َ مَخْزِیّاً،  پس چون بانوانِ حَرَم اسبِ تیز پاى تو را خوار و زبون بدیدند،

وَ نَظَرْنَ سَرْجَک َ عَلَیْهِ مَلْوِیّاً،  و زینِ تو را بر او واژگونه یافتند، 

بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ،  ازپسِ پرده ها(ىِ خیمه) خارج شدند،

ناشِراتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ،  درحالی که گیسوان برگونه ها پراکنده نمودند، 

لاطِماتِ الْوُجُوهِ سافِرات،  بر صورت ها لطمه مى زدند و نقاب ازچهره ها افکنده بودند

وَ بِالْعَویلِ داعِیات،  وبه صداى بلند شیون می زدند،

وَ بَعْدَالْعِزِّ مُذَلَّلات،  وازاوجِ عزّت به حضیض ذلّت درافتاده بودند،

وَ إِلى مَصْرَعِک َ مُبادِرات،  وبه سوىِ قتلگاه تو مى شتافتند، 

وَ الشِّمْرُ جالِسٌ عَلى صَدْرِکَ،  درهمان حال شِمرِملعون برسینه مبارکت نشسته،

وَ مُولِـغٌ سَیْفَهُ عَلى نَحْرِک َ،  وشمشیرخویش را برگلـویت سیراب می نمود،

قابِضٌ عَلى شَیْبَتِک َ بِیَدِهِ،  با دستى مَحاسنِ شریفت را درمُشت می فِشرد،

ذابِـحٌ لَک َ بِمُهَنَّدِهِ،  (وبادست دیگر) با تیغِ آخته اش سر از بدنت جدا مى کرد، 

قَدْ سَکَنَتْ حَوآسُّک َ،  تمامِ اعضا و حواسّت ازحرکت ایستاد، 

وَ خَفِیَتْ أَنْفاسُک َ،  نَفَس هاىِ مبارکت درسینه پنهان شد،

وَ رُفِـعَ عَلَى الْقَناةِ رَأْسُک َ،  وسرِ مقدّست برنیزه بالا رفت، 

وَ سُبِىَ أَهْلُک َ کَالْعَبیدِ،  اهل وعیالت چون بردِگان به اسیرى رفتند، 

وَ صُفِّدُوا فِى الْحَدیدِ،  ودرغُل و زنجیرآهنین بر فرازجهازِ شتران دربند شدند،

فَوْقَ أَقْتابِ الْمَطِیّاتِ،  زیر گرماى (آفتابِ) نیمروز ،

تَلْفَحُ وُجُوهَهُمْ حَرُّ الْهاجِراتِ،  چهره هاشان از گرما می سوخت

یُساقُونَ فِى الْبَراری وَالْفَلَواتِ،  درصحراها وبیابان ها کشیده می شدند،

أَیْدیهِمْ مَغلُولَةٌ إِلَى الاَْعْناقِ،  دستانشان به گَردَن ها زنجیر شده،

یُطافُ بِهِمْ فِى الاَْسْواقِ،  در میان بازارها گردانده می شدند،

فَالْوَیْلُ لِلْعُصاةِ الْفُسّاقِ  اى واى براین سرکشان گناهکار

]]> http://shiawallpapers.ir/1390/09/1457/feed/ 30 http://shiawallpapers.ir/1390/09/1442/ http://shiawallpapers.ir/1390/09/1442/#comments Wed, 14 Dec 2011 10:17:49 +0000 ریحانه النبی http://shiawallpapers.ir/?p=1442

پروردگارا دلهای ما, جان های ما, رفتار ما, اعمال ما را متاثر از یاد شهدای کربلا و سالار شهیدان قرار بده

دعای رهبر انقلاب در شب آخر مراسم عزاداری محرم ۱۴۳۲

کلیک کنید

تصویر وداع حضرت اباالفضل با سید الشهدا در کنار خیام

طرح حضرت علی اکبر که شب هشتم محرم است متاسفانه هنوز آماده نشده است.

خوندن مطالب ذیل خالی از لطف نیست

شب نهم ماه محرم شبی است که در آن روضه قمر بنی هاشم حضرت ابالفضل عباس بن علی ابن ابیطالب علیه السلام خوانده می شود. و چه روضه جانسوزی. اما عباس بن علی بن ابیطالب کیست؟

روزی امّ‏ البنین امیرمؤمنان علیه السلام را مشاهده کرد که عباس را در آغوش گرفته و بردستانش بوسه می‏زند و می ‏گرید. چون آن بانوی با فضیلت این گونه دید، دچار نگرانی و ناگواری شد؛ زیرا سابقه نداشت که فرزندی چنین نیک منظر و صاحب شمائل علوی، برای پدرش اضطراب و پریشانی به همراه آورد و برحسب ظاهر، عاملی که موجب آشفتگی شود در وی دیده نمی ‏شد. پس امّ ‏البنین سبب را از حضرت پرسید. حضرت علی علیه‏ السلام او را نسبت به حقیقتی که در آینده اتفاق خواهد افتاد، آگاه کرد و فرمود دستان فرزندش در راه مددرسانی به امام حسین علیه‏ السلام قطع می‏ شود. با شنیدن این خبر غیبی، صدای فریاد و شیون آن مادر دلسوخته از خانه علی علیه‏ السلام بلند شد و اهل منزل نیز به نوحه ‏گری پرداختند. حضرت افزود: ای امّ ‏البنین! نور دیده ‏ات نزد خداوند منزلتی بزرگ دارد و پروردگار در عوضِ دو دست بریده‏ اش، دو بال به او مرحمت خواهد کرد که با ملائکه در بهشت به پرواز در می ‏آید، همان گونه که از قبل، این لطف را به جعفر بن ابی‏طالب عنایت نموده است.

برای حضرت ابالفضل العباس علیه السلام دارای صفات، ویژگیها و خصایصی است که ایشان را به شخصیتی ممتاز بدل نموده است، که حتی عده ای از بزرگان برای ایشان مقام عصمت (البته غیر ذاتی) قائل شده اند، یعنی ابالفضل علیه السلام علی رغم اینکه مانند ائمه علیهم السلام عصمت ذاتی نداشت، اما به خاطر اینکه هرگز به گناهی آلوده نگردید، به مقامی چنین رفیع دست یافت.

۱- ایمان راسخ: حضرت عباس علیه السلام به دلیل پرورش در دامان خانواده ای مؤمن و پرهیزکار، به کامل‏ ترین مراحل ایمان رسیده و در راه حاکمیت احکام الهی آماده شهادت بود.
۲- بصیرت: امام صادق علیه السلام در توصیف صفات حضرت عباس علیه السلام می ‏فرمایند: «خدا رحمت کند عموی ما عباس را، او از بصیرت و ژرف بینی بسیار نافذ و ایمان بسیار استوار برخوردار بود . به همراه اباعبدالله به جهاد پرداخت و در نهایت هم به فیض شهادت نایل آمد.
۳- وفاداری: امام صادق علیه السلام با اشاره به نهایت وفاداری علمدار کربلا فرمود: «شهادت می‏ دهم که در برابر جانشین رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم همواره تسلیم بودی … همیشه به جهت‏ خدا وفادار ماندی و لحظه ‏ای از خیرخواهی برای او کوتاهی نکردی …» .
در زیارت نامه ‏ای که امام صادق علیه ‏السلام آن را به اصحاب خود تعلیم می‏ دادند می‏ فرمایند: «شهادت می‏ دهم که تو، ای عباس، نسبت به جانشینی رسول خدا (امام حسین علیه ‏السلام ) در مقام تسلیم و تصدیق نهایت تلاش را به انجام رساندی و تا وقتی زنده بودی وفادار ماندی و خیرخواهی را در حق او به تمامی به جای آوردی». تقریبا در تمام زیارت‏نامه‏ هایی که از ائمه اطهار علیه‏ السلام در حق حضرت قمر بنی هاشم علیه السلام وارد شده است، شهادت به وفاداری بی ‏نظیر آن حضرت تصریح شده است: «اَشْهدُ لَکَ… بِالوَفاء و النَّصیحة لَخَلَفِ النّبی صلی‏ الله ‏علیه ‏و‏آله‏ وسلم ».
۴- ادب: قمربنی هاشم دارای منزلتی خاص است . حضرت عباس علیه السلام بدون اجازه در کنار امام حسین علیه السلام نمی ‏نشست؛ هنگامی که در حضور برادر می ‏نشست، همانند یک بنده در مقابل مولای خود بر روی دو زانو در کمال تواضع می‏ نشست.
۵- جوانمردی: هنگامی که عباس علیه السلام تنهایی امام را دید، اجازه خواست تا عازم میدان شود. امام از او درخواست کرد تا برای کودکان حرم کمی آب تهیه کند. مشک و نیزه‏ اش را برگرفت و پس از شکستن محاصره فرات، وارد آن شد. برای لحظه‏ ای قصد آشامیدن آب جاری فرات کرد، اما عطش امام و اهل او را از نوشیدن آب بازداشت.
۶- رشادت: شجاعت‏ حضرت عباس علیه السلام در میان اصحاب امام حسین علیه السلام بی نظیر بود، چگونگی شهادت او، و رجزهای او، و جهاد او با دست بریده، همه بیانگر اوج صلابت و شهامت او است، او تنها به سوی آب فرات رفت، و در برابر چهار هزار نفر تیرانداز قرار گرفت، صف آنها را با کشتن هشتاد نفر از آنها، درهم شکست و خود را به آب فرات رسانید
۷-  صبر و استقامت و ….

اما عباس علیه السلام علاوه بر این صفات، صفت برجستگی دیگری نیز داشت و آن جنگاوری و دلاوری او بود، به گونه ای که شنیدن نام ابالفضل العباس علیه السلام ترس را بر جان سپاه دشمن می انداخت. مسلما دشمنان نمی توانستند به آسانی ایشان را به شهادت برسانند، لذا با مکر و حیله و ناجوانمردانه آن حضرت را از پای درآوردند.

شهید مطهری درباره نحوه شهادت حضرت ابوالفضل علیه السلام نقل می کند که

هنگامی که حضرت بعد از برداشتن آب برای رفع عطش خیام به سوی خیام می رفت کمانداران راه را بر او بستند و لشگریان ابن سعد هم همراهی کردند و حضرت را محاصره نمودند ، آن حضرت شجاعانه شمشیر می زد و می کشت ، ناگاه نوفل ازرق که در جایی کمین کرده بود از کمینگاه در آمد و با کمک زید بن ورقا  و حکیم بن طفیل سنبسی طائی دست راست حضرت را جدا کردند .
حضرت فوری مشک را بر دوش چپ خود افکند و شمشیر به دست چپ خود گرفت و نبر را ادامه داد و شعری می خواند .
والله اِن قَطعتم یَمینی
انی احامی ابداً عَن دینی
و عَن امام صادق الیقینی
نَجْلِ النبی الطاهر الامین
نبی صدق جائنا بالدینی
مُصَّدقاً بالواحد الامین
اگر دست راستم را قطع کردید تا ابد از دینم و امام باورمندم به آخرت حمایت می کنم  که فرزند پیامبر پاک و امین است ،پیامبر راستگویی که دین الهی را آورد که گواهی دهنده به یکتایی خداست .
در این حال حکیم بن طفیل از پشت درخت خرما بیرون آمد و دس چپ حضرت را نیز جدا کرد ، حضرت مشک را به دندان گرفت و این اشعار را خواند
یا نفس لا تَخشی مِن الکفار
و اَبشِری بِرحمَه الجَبار
مَع النَّبی السید المختار
مَع جمله السّادات و الاطهار
قَد قَطعوا بِبَغیِهِم یَساری
فَاَصلهم یا رب حَرَّ النار
که ای نفس ! از کفار نترس مژده بر تو باد رحمت خدای جبار و از بودن با پیامبر برگزیده الهی و جمله سادات و پاکان . دشمنان ستمگرانه دست چپم را هم قطع کردند پروردگار من ، آنها را در آتش سوزان جای ده .
او می کوشید تا به خیمه گاه حضرت امام حسین (ع) برسد ، ناگاه تیری از جانب دشمن به مشک آب خورد تمام آب روی زمین ریخت ، تیر دیگری بر سینه اش نشست ، آنگاه حکیم بن طفیل لعنه الله علیه با عمودی آهن بر فرق شریف حضرت زد ، در این هنگام از اسب به زمین افتاد و گفت :
یا اخی یا حسین علیک منی السلام
ای برادرم ای حسین ، خداحافظ ، ای برادر برادرت را دریاب ، حضرت امام حسین (ع) کمر خمیده و با دیدگان اشکبار نزد عباس آمد و فرمود : اکنون پشتم شکست و چاره ام کم شد .
فَوَقف علیه مُنحَنیا و جَلَس عِندَ رأس یَبکی الآن اِنکسر ظهری و قَلَت حیلتی

کلیک کنید جهت دانلود

هوَّن عَلَیَّ مانَزَلَ بی اَنَّهُ بِعَینِ الله…

بر من آسان است آنچه بر من نازل شده است زیرا در برابر دیدگان خداست

کلیک کنید